1. Dziwne zachowanie mamy.

Leżąc na łóżku i myśląc, Veronica usłyszała krzyki swojej siostry, które dochodziły z łazienki. Bez zastanowienia pobiegła w jej stronę. Biegnąc poczuła wielką odwagę, ale nagle zatrzymała się. Ból pleców przybrał na sile. 

- Pomocy! - usłyszała ponownie krzyk siostry. - Niech ktoś tu przyjdzie!

Veronica spojrzała w stronę łazienki i nie zważając na ból pobiegła dalej. 

- Co się dzieje?! - zawołała wpadając do łazienki. - Co się stało, Caroline?

- Tu...tu...tu jest pająk! - siostra wskazała palcem na małego, czarnego pająka siedzącego na umywalce. 

- I dlatego tak krzyczysz?! Z powodu głupiego pająka?! 

Caroline udała obrażoną. Parsknęła i wyszła z łazienki, zamykając za sobą drzwi z trzaskiem. Veronice chciało się śmiać - jej siostra zawsze bała się najmniejszych rzeczy, a te wielkie wielbiła. 

- Co za okropne dziecko! A ten pająk jest słodki, taki fajny i cz...- spojrzała na pająka, który stał się większy. 

Zdziwiona Veronica zeszła do kuchni, gdzie siedziała już prawie cała rodzina. Brakowało tylko mamy.

- Gdzie mama? - zapytała wesoło Caroline. - Miała zrobić naleśniki!

- Mama jeszcze śpi. Przecież ona zawsze śpi najdłużej. - powiedział tato, nalewając sobie do kubka mleko.

Caroline westchnęła smutno, po czym powiedziała :

- A kiedy wstanie? Jestem głodna!

- To zjedz płatki lub kanapkę. - powiedziała Veronica zdenerwowanym tonem.

- Chciałabym zjeść płatki, ale ktoś zrobił to za mnie! - wskazała gestem na siostrę. - Smaczne były?

Veronica uśmiechnęła się sztucznie i przytaknęła.

Nagle do kuchni weszła mama. Rozejrzała się po pomieszczeniu z dziwną miną.

- Veronico, a co ty robisz w domu? - zapytała.

- A gdzie mam być? - zdziwiła się dziewczyna. - Ja tu mieszkam! No...chyba, że mam się wynosić.

- N-nie...Myślałam, że jesteś już w szkole. - odpowiedziała mama.

- W szkole?! Są wakacje! Mamo czy z tobą wszystko w porządku? Dziś rano też tak dziwnie gadałaś!

Tato wypuścił z rąk tosta. Spojrzał przerażony na mamę, po czym odrzekł :

- Rano?! Ty rano?! Kochanie! Dla ciebie trzynasta to jeszcze wcześnie!

- Mama rano wstała i rozmawiała ze mną w kuchni. Tak samo dziwnie jak teraz. Nie rozumiem was! - oburzyła się Veronica i bez słowa wyjaśnienia, wyszła z domu.