2. Biała, skrzydlata plama.

Na podwórzu było bardzo przyjemnie. Wszyscy dookoła tańczyli, skakali, śpiewali. Ale Veronice nie zabawa siedziała w głowie. Martwiło ją zachowanie matki; ostatnio bardzo się zmieniła. W zasadzie była jak nie ona. 

Veronica nagle poczuła jak po policzku spływa jej łza. Otarła ją prędko i spojrzała na niebo. Było błękitne, ani jednej chmurki, z wyjątkiem jednej...Jakiejś dziwnej. Przenosiła się nadzwyczaj szybko i wyglądała jakby frunęła na wielkich, białych skrzydłach. 

- Co to takiego? - szepnęła cicho Veronica. - Wygląda jakby miała twarz. Dziwne...

Wtem biała plama zniknęła. Dziewczyna czuła się jeszcze gorzej. Zauważyła, że jej życie się zmienia. Nie ma z kim rozmawiać, oprócz jej przyjaciółki. Ale co ma jej powiedzieć? 

 ***

- Phoebe! Muszę ci o czymś powiedzieć. - oznajmiła przyjaciółce, Veronica. - Pamiętasz moją mamę? - dodała, gdy siedziały już w pokoju Phoebe. 

- Oczywiście, że pamiętam! Miła kobieta... - odpowiedziała wesoło dziewczyna.

- No to teraz jest dziwaczką! - krzyknęła Veronica. - Zwariowała! Gada bez sensu, wstaje o piątej co jest dziwne, bo zawsze, ale to zawsze wstawała ostatnia z całej rodziny! Nic nie pamięta, dziwi się, że jestem w domu, a nie w szkole...Przecież są wakacje! A dzisiaj jeszcze...- Phoebe przerwała jej :

- Uspokój się! Nawijasz tak, że cię nie rozumiem. Twoja mama może przechodzi kryzys wiekowy?

- Kryzys wiekowy?! Ona zachowuje się jakby...jakby...sama nie wiem. Po prostu jest dziwna! - Veronica złapała oddech. - Może niech się zgłosi do jakiejś poradni? Zwariujemy z nią w domu!

- Będzie dobrze! A jak nie to przenocujesz trochę u mnie. Razem coś zaradzimy. - Phoebe przytuliła przyjaciółkę.

- A wiesz co jeszcze dziś dziwnego się wydarzyło? - zapytała tajemniczo Veronica. - Widziałam chmurkę, która latała! 

Phoebe wybuchnęła takim śmiechem, że zaczęła się krztusić.

- Chmurkę? Ojej! Co za dziwne zjawisko : ujrzałaś chmurkę, która latała! - zawołała przez śmiech dziewczyna. - Nie zjadła cię?

- Nie. Ale żałuję, że nie zjadła ciebie. - Veronica oburzyła się. - Mówię serio! Ta chmura miała twarz! I skrzydła! Miałam takie wrażenie.

Teraz mina Phoebe przybrała wyraz przerażenia.

- A może...no wiesz...przewidziało ci się? 

- Przewidziało?! Na pewno nie! Widziałam to! Na sto procent! - krzyknęła Veronica.

- Sama nie wiem...A wiesz co to było? 

- Nie...Wolę o tym nie myśleć. Zastanawiałam się raczej nad wyglądem tego czegoś.

- A może...- Phoebe zawahała się. - Może...to był anioł?