Prolog.

Veronica zbudziła się jak zwykle wczesnym rankiem. Plecy znów ją bolały. Spojrzała na zegarek. Była piąta nad ranem, a słońce już przebijało się przez rolety. Dziewczyna nałożyła kapcie i zeszła do kuchni. Na stole stały niedojedzone płatki jej siostry. Veronica usiadła do stołu i zaczęła masować sobie plecy. Bolały ją coraz częściej.

Nagle usłyszała za sobą czyjeś kroki. 

- Co tu robisz tak wcześnie, córeczko? - usłyszała za sobą głos mamy. - Jest piąta.

- Tak wiem, ale nie mogę spać. Plecy mnie bolą. - odpowiedziała cicho Veronica i łapiąc się za plecy, zrobiła minę pełną bólu.

Mama dziewczyny wyraźnie się zmieszała. Zaczęła szwendać się po kuchni z niespokojnym wyrazem twarzy.

- Ja już tak nie mogę! Nie daję rady! Trzeba jej powiedzieć! Trzeba! - mruczała pod nosem kobieta.

- Mamo?. - powiedziała Veronica. - Co trzeba powiedzieć? 

- Nie, nic. Przepraszam. Odbija mi. - odpowiedziała szybko mama. - A co ty robisz tak wcześnie w kuchni?

- Już mnie o to pytałaś... - dziewczyna skrzywiła się. - Czy wszystko w porządku?

- Tak. Wybacz! Naprawdę nie wiem co ze mną jest. Po prostu...Tak jakoś. - powiedziała kobieta i poszła do swojej sypialni. 

Veronica zostając sama w kuchni, wzięła nieskończone płatki siostry i zaczęła je dojadać. Nie rozumiała zachowania mamy. Zawsze budziła się najpóźniej z całej rodziny i nigdy nie majaczyła bez sensu! Wręcz przeciwnie - jej wypowiedzi były poważne i pouczające. A tu? A tu gada od rzeczy, nie wie o czym rozmawiała wcześniej i jest jakaś dziwna. Dziewczyna nie rozumiała o co chodzi. Pełna skupienia odeszła do swojego pokoju, aby wszystko przemyśleć.